مِگم که ...:)

مِگم كه ... ايران هم بالاخره باخت

ديروز بعد از 120 دقيقه نفس گير بالاخره ايران باخت و از دوحه خداحافظي كرد. بسياري از كساني كه تا ديروز پشت افشين قطبي ، مربي فهيم و با كمالات ايران بودند مثل صدها بار گذشته دشمن خوني اون شدند و كمر به تخريب وي بستند.

هماناني كه با بردهاي شيرين ايران شاد شده و وقتي كه ايران با تيم دوم خود عمارات را برد چنان از قطبي تعريف ميكردند و دم از ماندن او مي زدند كه همه فوتبال دوستان اميدوار شده بودند كه با هر نتيجه اي اين مربي خوب را حفظ خواهيم كرد.

اما بعد از بازي مفتضحانه ديروز كه تيم ايران با يك گل مغلوب كره جنوبي! شد ديگر خبري از آن همه تمجيد نبود.

از حاشيه و مقدمه مي گذرم تا قلب كلام را بگويم.

ما ديروز به چيزي كه استحقاقش را داشتيم رسيديم.

قبول بايد كرد كه حق ما بيش از بردن از تيم هايي چون كره شمالي و عراق و عمارات نبود .

من هم مثل شما هر 4 مسابقه ايران را با عشق به وطنم نگاه كردم و با هر گلي كه سربازان وطنم درون دروازه دشمن كاشتند فرياد شادي كشيدم.

اما با شروع بازي كره و گذشت چند دقيقه از آن فكر ميكنم شما هم متوجه بزاعت تيم ما شده بوديد.

تيمي كه در 120 دقيقه (البته منهاي 7-8 دقيقه آخر بازي) حتي به تعداد انگشتان دو دست هم نتوانست پاس سالم ارسال و توپ را درست و كاربردي به زمين حريف برساند لياقت بردن ندارد.

الحق كه كره اي ها از دقيقه اول تا آخر بازي هميشه در زمين ما حضور پر رنگ داشتند.

بگذريم ...

حرف من اين است كه

كشوري كه در دهه گذشته بيش از 30 ورزشگاه ساخته و زير ساخت هاي فوتبال آن حرف اول را در آسيا مي زند ، كشوري كه تيم هاي پايه آن از سنين كودكي و نوجواني شكل مي گيرد، استعداد هايي كه از سنين پايين كشف و پرورش داده مي شوند واقعا بايست در مقابل تيم بي برنامه و بي هدفي چون ايران مي باخت؟؟؟

انصاف داشته باشيم

تيم ايران ذاتا تيم عالي و بي رقيبي است ، ولي كجاست كشف و پرورش بازيكنان مستعد ؟

ديشب از فرط ناراحتي تنها اشك نريختم ولي برد حق كره اي كه من اصلا دل خوشي از آن ندارد

و به قول عادل فردوسي پور عزيز : انشاالله چهار سال ديگر ...